Mijn Disk is ook steeds verder gescheurd, toen ik hem in mijn hal hing. Het is een droge verwarmde ruimte. De pas gezaagde schijf gaat dan heel hard drogen. Omdat de buitenste jaarringen veel langer zijn dan de binnenste, krimpen die relatief veel harder, en ontstaat er spanning in het hout. Die spanning lost de schijf op door een scheur of scheuren, richting de kern. Het is eigenlijk onvermijdelijk, hoewel er wel uitzonderingen zijn. Voor mij hoort het bij mijn kunst. De Zoelense eik leeft voort, en pakt je bij de …. Help, hij scheurt! Het roept emotie op. En als kunstenaar denk ik dat ik dan iets bereikt heb.
Toch hield ie op met scheuren. Op 5 centimer uit de rand. Daar houd het stoere stuk ijzer – van de smid hier om de hoek – de jaarringen bij elkaar. Maar hoe de schijf zich gedraagt is altijd onvoorspelbaar. Soms gaat de schijf zelfs in tweeën. Wat blijft is de link naar de oerplek, en wat groeit zijn de verbindingen met de andere schijven in den lande.
Luchtbevochtiger?!